شاید که ای غریبه تو همزاد با منی...

تو اوج روزمرگی ها تو لا به لای روزهایی که به شب تبدیل میشن و فرداش ... زیر کلی روز دیگه زیر لایه های سنگین و عمیق زمان مدفون میشن آدم هایی که تو این روز ها میان و میرن لای تار و پود همین روزها برای همیشه گم میشن ولی شاید ازشون یه تلنگر برامون به ارث بذارن که یادمون میاره چقدر کم وقت داریم برای دوست داشتن برای نگاه کردن ناز کردن یوقتایی شاید جواب هزارتا سوال تو یه حال قایم میشه تو اوج شلوغی تو اوج روزمرگی ها و بوق و لایک ها توی ته ته درونت یجایی که هیچی